Het verhaal van Angelique over De Luyk
Angelique hoeft er niet lang over na te denken waarom ze zich al twaalf jaar inzet als vrijwilliger in de wijk. Vrijwilligerswerk gaf haar leven weer zin. In buurtkamer De Luyk, tijdens activiteiten en in gesprekken met bewoners probeert ze er te zijn voor anderen. “Ik hoor hier gewoon”, zegt ze.
Hoewel Angelique in Rijswijk woont, ligt haar hart in Moerwijk. Ze kent de wijk, de bewoners en hun verhalen. Ze weet hoe belangrijk het is dat mensen elkaar ontmoeten. Dat er een plek is waar je kunt binnenlopen voor een praatje, een maaltijd of gewoon wat aandacht.
“Er wordt vaak negatief gepraat over Moerwijk”, vertelt ze. “Maar ik zie juist hoeveel mensen hier voor elkaar klaarstaan. Natuurlijk zijn er problemen. Maar er is ook heel veel liefde.”
Een plek waar mensen zichzelf mogen zijn
Voor Angelique is buurtkamer De Luyk veel meer dan een gebouw. Het is een plek waar mensen zichzelf kunnen zijn. Waar je niet meteen wordt veroordeeld. “Ik heb zelf veel meegemaakt in mijn leven”, vertelt ze open.
‘Daardoor weet ik hoe belangrijk het is dat iemand naar je luistert. Dat iemand zegt: kom erbij zitten, drink een kop koffie. Zonder oordeel.’
Juist daarom voelt ze zich verbonden met bewoners die het moeilijk hebben. Mensen met schulden, een verslaving, mentale problemen of weinig netwerk. “Sommige mensen hebben al moeite om überhaupt naar een buurtkamer te komen. Dan moet je blij zijn dát ze komen. Niet meteen oordelen.”
Ze noemt een jonge man die regelmatig bij de Wereldkeuken komt. “Hij zit niet lekker in zijn vel en heeft problemen. Maar hier krijgt hij gewoon een bord eten en een vriendelijk woord. Dat is belangrijk. Iedereen verdient een kans.”
Vertrouwen opbouwen kost tijd
Volgens Angelique is vertrouwen in de wijk kwetsbaar. Bewoners hebben veel meegemaakt. Ook buurtkamers zagen de afgelopen jaren veel veranderingen. “Dan weer een andere coördinator, dan weer een andere aanpak. Mensen raken daar onzeker van. Juist daarom is het belangrijk dat een plek als De Luyk blijft bestaan. Het vertrouwen begint nu eindelijk weer terug te komen.” Ze ziet dat bewoners elkaar weer vaker opzoeken. Dat mensen blijven hangen voor een praatje. Dat er weer verbinding ontstaat. “Bij de Wereldkeuken zitten nu elke keer twintig tot vijfentwintig mensen gezellig samen aan tafel. Dat lijkt misschien klein, maar dat is zó belangrijk. Mensen komen hun huis uit. Ze ontmoeten elkaar. Dat maakt echt verschil.”
Er voor elkaar zijn
Angelique gelooft dat de kracht van de wijk zit in menselijkheid. Niet in regels of systemen, maar in aandacht voor elkaar. “We moeten er gewoon voor mensen zijn”, zegt ze. “Soms hebben mensen geen overzicht meer. Schulden, stress, problemen thuis. Dan helpt het niet als je zegt: kom over twee weken maar terug met papieren. Dan komen mensen niet meer.” Ze zou graag zien dat hulp dichter bij bewoners komt te staan. Persoonlijker. Menselijker. “Ga naast iemand zitten. Vraag hoe het gaat. Help stap voor stap. Mensen willen vaak wel, maar weten gewoon niet meer hoe.”
Die houding probeert ze zelf ook elke dag mee te geven in haar vrijwilligerswerk. “Ik wil mensen de pijn besparen die ik zelf heb meegemaakt.”
Moerwijk is sociaal
Angelique ergert zich soms aan het beeld dat anderen van de wijk hebben. “Mensen zeggen vaak: Moerwijk is asociaal. Maar ik vind juist dat Moerwijk sociaal is. Echt sociaal.” Ze vertelt hoe bewoners naar elkaar omkijken. Hoe mensen elkaar helpen als het nodig is. “Ik voel me hier veilig. Mensen kennen me. Ze groeten me op straat. Ze vragen hoe het gaat.” Volgens haar zit de kracht van de wijk vooral in ontmoeting. Daarom zijn buurtkamers zo belangrijk. “Als je deze plekken sluit, gaan mensen weer achter hun voordeur verdwijnen. Dan worden mensen weer eenzaam. Dat zou echt zonde zijn.”
Liefde voor elkaar
Wat De Luyk bijzonder maakt? Daar hoeft Angelique niet lang over na te denken. “Liefde voor elkaar hebben”, zegt ze meteen. Voor haar draait het uiteindelijk daarom: elkaar zien, elkaar helpen en elkaar respecteren. “We leven hier met veel verschillende culturen en achtergronden. Dan moet je elkaar juist vasthouden.” Zelf haalt ze veel kracht uit het vrijwilligerswerk. “Ik zie het niet eens als werk. Ik krijg er liefde voor terug.” En stoppen? Daar denkt ze nog lang niet aan.
‘Ik zie mezelf hier later nog lopen met mijn rollator, echt waar. Dit hoort gewoon bij mij.’