Mevrouw Lampe en De Spruit: ‘elke dag een plek om niet alleen te zijn…’
Mevrouw Lampe is 78 jaar en woont op loopafstand van Buurtkamer De Spruijt. Ze komt er elke dag. Soms zelfs drie keer per dag. “Het is echt een uitje,” zegt ze. “Even koffie drinken, even een praatje.” Ze woont alleen. Haar man overleed vijf jaar geleden en veel familie is overleden. “Dan zit je alleen maar thuis,” zegt ze. “En dat is niet gezond.”
Op zoek naar iets dichtbij
Na het overlijden van haar man merkte mevrouw Lampe dat haar dagen leeg werden. Ze wilde wel iets doen, maar niet ver weg. Ze loopt niet zo snel en wil liever niet met de tram. “Ik wil zo dicht mogelijk in de buurt blijven,” zegt ze. Die plek vond ze bij De Spruijt. In het begin zat ze vaak buiten, op stoeltjes, met andere mensen. Zo raakte ze in gesprek. “Al die verschillende mensen,” vertelt ze. “Al die verhalen. Dat vond ik leuk.”
Ritme in de dag
Inmiddels komt mevrouw Lampe al drie jaar bij De Spruijt. Ze komt er elke dag. Vaak na het boodschappen doen, soms gewoon tussendoor. “Dan ga ik even koffie of thee drinken,” zegt ze. “Dat is heel gezellig.” Het ontmoetingscentrum geeft haar ritme. Een reden om de deur uit te gaan. Ze leert mensen kennen, herkent gezichten en er zijn “mensen die even een praatje met je maken.” “Dat even uit huis zijn,” zegt ze. “Dat doet me goed.”
Steun als het moeilijk is
De betekenis van Buurtkamer De Spruijt werd extra duidelijk op een moeilijk moment. Kortgeleden verloor mevrouw Lampe een nichtje van 54 jaar. Dat raakte haar diep. “Toen waren Wendy en Tuna er,” vertelt ze. “Even een arm om me heen. Even getroost worden.”
Ze kreeg ook hulp bij praktische vragen. Haar nichtje had geen begrafenisverzekering en mevrouw Lampe wist niet wat haar te wachten stond. “Waar moet je zijn met zulke dingen?” zegt ze. “Dat wist ik niet.” Samen keken ze wat ze kon doen. Dat gaf rust, Wendy en Tuna ondersteunen mevrouw echt “Nu weet ik: als er iets is, kan ik hierheen.”
Gekend en vertrouwd
Wat mevrouw Lampe belangrijk vindt aan De Spruijt, is de aandacht. “Gezelligheid,” zegt ze. “En dat ze je helpen met alles.” Ze voelt zich hier gekend. Ze staat bekend als mevrouw Bolletje, omdat ze vaak broodjes meeneemt. “Zo hebben ze me leren kennen,” zegt ze lachend. Het zijn kleine dingen, maar juist die maken dat ze zich hier op haar plek voelt.
‘Dat even uit huis zijn. Dat doet me goed.’
Toen De Spruijt dicht was
Toen De Spruijt vorig jaar een tijd dicht was, merkte mevrouw Lampe meteen wat dat betekende. “Vreselijk,” zegt ze. “Je kon alleen maar buiten zitten. Je kon nergens heen.” Ze gaat niet meer ver van huis en miste de plek enorm. “Ik was heel blij toen het weer open ging.”
Niet opnieuw hoeven beginnen
Als Wendy en Tuna er niet zouden zijn, denkt mevrouw Lampe dat het mis zou gaan. “Dan ga je zakken,” zegt ze. “Mensen zijn aan hen gehecht. We vertrouwen ze.” Ze wil niet opnieuw hoeven beginnen. Niet weer alleen thuis zitten. Ze hoopt dat De Spruijt open blijft. Voor zichzelf, maar ook voor anderen.
“Dat iedereen hier gezelligheid kan vinden,” zegt ze. “Even een praatje. Dat gun ik iedereen.”
Voor mevrouw Lampe is De Spruijt een vaste plek in haar leven. Een plek die haar dagen vult, haar ondersteunt als het moeilijk is en voorkomt dat ze alleen komt te staan.
‘Dat iedereen hier gezelligheid kan vinden,” zegt ze. “Even een praatje. Dat gun ik iedereen.’