Het verhaal van bewoner Desiree; van onzichtbaar naar onderdeel van de wijk…
Twee jaar geleden liep Desiree voor het eerst binnen bij ontmoetingscentrum De Spruijt in Moerwijk. Niet om nieuwe mensen te leren kennen, maar om een ontbijtpakket op te halen voor haar kinderen. “Ik was er al honderd keer langs gelopen,” vertelt ze. “Maar ik wist niet wat het was. Ik vond het eerlijk gezegd best spannend.” Die ene stap naar binnen bleek het begin van een grote verandering.
Alleen thuis
Desiree woont nu vijf jaar in Den Haag Zuidwest. Ze is moeder van drie kinderen en had lange tijd weinig contact met andere mensen. “Mijn wereld was heel klein. Van huis naar school, van school naar huis. Ik kende hier niemand.” Ze vertelt open dat ze zich eenzaam voelde en een periode depressief was. “Ik was onzichtbaar in de wijk. Zelfs op het schoolplein had ik geen contact met andere ouders.
Blijven hangen
Via school kwam Desiree in aanraking met het ontbijtproject in De Spruijt. Wat begon als iets praktisch, werd al snel meer. “Ik haalde mijn pakket op, bleef even staan, maakte een praatje. Elke keer bleef ik iets langer.” De gesprekken, de open sfeer en de vaste gezichten zorgden ervoor dat ze zich welkom voelde. “Wendy en Tuna zijn gewoon heel benaderbaar. Ze luisteren, maken grapjes, en nemen je serieus.”
Een plek om weer jezelf te worden
Langzaam veranderde er iets. Desiree kwam vaker, leerde mensen kennen en bouwde opnieuw een sociaal netwerk op. “Als ik nu door de wijk loop, zeg ik de hele tijd hoi tegen mensen. Dat kende ik helemaal niet van mezelf.” Ze merkt het verschil ook thuis. “Ik ben weer mezelf geworden. Een vrolijkere moeder. Ik heb meer geduld, meer plezier met mijn kinderen. Dat is voor hen net zo belangrijk als voor mij.” De Spruijt betekende voor haar meer dan gezelligheid. “Het heeft me uit mijn depressie gehaald. Dat zeg ik zonder twijfel.”
‘Mijn wereld was heel klein. Van huis naar school, van school naar huis. Ik kende hier niemand.’
Van bezoeker naar vrijwilliger
Inmiddels is Desiree vrijwilliger bij ontmoetingscentrum De Spruijt. Officieel sinds een half jaar, maar eigenlijk al veel langer betrokken. “Ik doe van alles. Wat er maar nodig is.” Ze lacht: “Ik ben zelfs benoemd tot ‘emotioneel support coworker’.” Via het ontmoetingscentrum kwam ze ook in aanraking met hulp en informatie over vrijwilligerswerk en participatie. Stap voor stap kreeg ze weer vertrouwen in wat ze kan. “Het is geen groot moment geweest. Het zijn honderd kleine dingen die samen één groot verschil maken.”
Meer dan een gebouw
Toen De Spruijt tijdelijk sloot, merkte Desiree hoe belangrijk de plek was geworden. “Ik viel meteen terug. Mijn loopje was weg, mijn praatje. En dat gold voor veel mensen.” Voor haar laat dit zien wat een ontmoetingscentrum echt betekent: een vaste plek in de wijk waar mensen gezien worden. “Iedereen kan hier binnenlopen. Met een vraag, een verhaal of gewoon voor een kop thee.”
Hoop voor anderen
Desiree hoopt dat meer buurtbewoners De Spruijt weten te vinden. “Veel mensen kennen het alleen van het eten ophalen. Maar het is zoveel meer.” Ze vertelt dat ze andere ouders inmiddels zelf uitnodigt.
‘Kom gewoon eens langs. Daar zijn we voor.’