Het verhaal van Jozef over De Luyk
“Als ik hier een dag niet ben, gaan mensen meteen bellen of alles wel goed gaat.” Jozef lacht terwijl hij het vertelt. Maar achter die woorden zit ook iets anders: verbondenheid. Want buurtkamer De Luyk is voor hem veel meer dan een plek waar hij vrijwilligerswerk doet. “Het is mijn kindje geworden”, zegt hij. “Ik kan niet zonder deze plek.”
Al zeven à acht jaar is Jozef vrijwilliger in De Luyk. Hij schilderde muren, verbouwde de keuken, zette meubels in elkaar en repareerde spullen. Veel van wat beneden staat, komt zelfs uit zijn eigen huis. Een kast, een radio, een tafel. “Ik dacht: als het hier beter van wordt, neem ik het gewoon mee.”
Jozef is een echte klusjesman. Alles wat kapot is of opgeknapt moet worden, pakt hij aan. “Ik vind dat niet erg. Ik doe het graag.” Maar De Luyk betekent voor hem veel meer dan alleen bezig zijn.
Een plek om naartoe te gaan
Jozef kwam jaren geleden toevallig voor het eerst binnenlopen. Een bekende nodigde hem uit voor een kop koffie. Drie dagen later hielp hij al mee met verbouwen. “Ik voelde me hier meteen thuis”, vertelt hij.
Dat gevoel werd alleen maar sterker toen hij ernstig ziek werd. Jozef kreeg kanker en verloor zijn maag. Hij viel vijftig kilo af en lag een week in het ziekenhuis na een zware operatie. “Maar een uur nadat ik thuis was, stond ik hier alweer binnen”, vertelt hij. “Iedereen zei: ben jij gek? Maar ik kon niet zonder de buurtkamer.” Voor Jozef was De Luyk in die periode een belangrijke steun. De gezelligheid, de mensen en de gesprekken hielpen hem om positief te blijven.
‘Hier lachen we, maken we grapjes en letten mensen op elkaar. Dat doet veel met een mens.’
Hier is geen wachtlijst
Volgens Jozef zit de kracht van De Luyk vooral in het contact tussen bewoners. Mensen kennen elkaar, helpen elkaar en houden elkaar in de gaten. “Als iemand hier een tijdje niet komt, vragen mensen meteen hoe het gaat”, vertelt hij. “Dat zie je niet overal meer.”
Zelf kent hij bijna iedereen in de buurt. Jongeren, ouderen, vaste bezoekers en buurtvaders. Hij maakt makkelijk contact en probeert altijd vriendelijk te blijven. “Ik ben geen ruziemaker”, zegt hij. “Gewoon even zwaaien of een praatje maken helpt al.”
Hij ziet ook hoe belangrijk De Luyk is voor bewoners die weinig netwerk hebben. Ouderen, mensen met problemen of bewoners die ergens terecht moeten kunnen zonder afspraak. “Hier is geen wachtlijst. Mensen kunnen gewoon binnenlopen.”
De buurtkamer bracht mensen terug
Jozef zag buurtkamer De Luyk de afgelopen jaren veranderen. Soms ging het minder goed. Vrijwilligers haakten af en bewoners bleven weg. Maar de laatste tijd ziet hij het vertrouwen weer terugkomen.
“Het wordt weer drukker. Mensen komen terug. Dat vind ik mooi om te zien.” Volgens hem hebben de huidige coördinatoren daar een groot aandeel in. “Esma en Romani staan echt voor mensen klaar”, zegt hij. “Ze helpen bewoners en zorgen dat iedereen zich welkom voelt.” Ook oude initiatieven komen weer terug, zoals de buurtvaders. “Dat brengt rust en verbinding in de wijk.”
Meer dan een ontmoetingsplek
Wat zou er gebeuren als De Luyk zou verdwijnen? Daar hoeft Jozef niet lang over na te denken. “Dat zou heel moeilijk zijn”, zegt hij eerlijk. “Voor mij, maar ook voor veel mensen uit de buurt.”
Voor veel bewoners is De Luyk namelijk meer dan een ontmoetingsplek. Het is een plek waar mensen gezien worden, waar hulp dichtbij is en waar je altijd even naar binnen kunt lopen. “Zonder deze plek weten sommige mensen echt niet meer waar ze naartoe moeten.” Zelf blijft hij zich daarom inzetten voor de buurtkamer. Ook straks, als hij met pensioen is.
‘Ik blijf hier altijd terugkomen, dit hoort gewoon bij mijn leven.’