Aan tafel zitten vrouwen uit de buurt met elkaar te praten. Azam schuift aan. Soms om te helpen, soms gewoon om even te zitten. “Hier is het gezellig,” zegt ze. “Je komt binnen en er is altijd iemand om mee te praten.”
Tien jaar geleden zag haar leven er heel anders uit. Azam kwam vanuit Iran naar Nederland en moest jarenlang wachten voordat ze een verblijfsstatus kreeg. Die periode was zwaar. “Het was een moeilijke tijd,” vertelt ze. “Ik was vaak alleen. Ik had een depressie en paniek. Soms wist ik niet hoe ik verder moest.”
De eerste stap naar binnen
De buurtkamer zat al die tijd vlak bij haar huis. Toch duurde het even voordat Azam naar binnen ging. In het begin kwam ze af en toe langs, bijvoorbeeld op maandag als er samen werd gegeten. Ze bleef even zitten, dronk thee en luisterde naar de gesprekken aan tafel. “Eerst kwam ik een paar keer,” zegt ze. “Daarna begon ik mensen te herkennen. Dan praat je een beetje met elkaar. En dan merk je: het is hier gezellig.”
Langzaam werd Buurtamer Vrederust een plek waar ze vaker kwam. Niet omdat ze ergens moest zijn, maar omdat het goed voelde. Wat haar meteen opviel was de sfeer. “De vrouwen hier zijn echt lief,” zegt ze. “Ze helpen, ze luisteren. Ze maken tijd voor je.”
Van bezoeker naar vrijwilliger
Na een tijd bleef Azam niet alleen bezoeker. Ze begon ook mee te helpen in de buurtkamer. Dat voelde voor haar vanzelfsprekend. Iets doen voor anderen, net zoals anderen dat voor haar deden. In de buurtkamer worden allerlei activiteiten georganiseerd. Vrouwen komen samen om te praten, samen te koken of iets te leren. Er zijn activiteiten voor kinderen en bijeenkomsten voor bewoners uit de wijk. “Er is altijd iets,” zegt Azam. “Voor vrouwen, voor kinderen. Iedereen kan meedoen.”
‘De vrouwen hier zijn echt lief. Ze helpen, ze luisteren. Ze maken tijd voor je.’
Iemand die naar je vraagt
In de periode dat Azam zich somber voelde, bleek de buurtkamer een belangrijke plek. “Als ik een keer niet kwam, vroegen mensen: hoe gaat het met je?” vertelt ze. Dat klinkt misschien klein, maar voor haar betekende het veel. “Dan zeggen ze: kom hier, kom gezellig praten.” Langzaam merkte ze dat het contact met anderen haar weer naar buiten trok. “Ik was eerst veel alleen,” zegt ze. “Maar hier kwam ik weer onder de mensen.”
Kleine stappen vooruit
Stap voor stap ging het beter. Azam bouwde weer ritme op in haar leven. Ze volgt Nederlandse les in de bibliotheek, gaat wandelen en denkt weer na over werk. Door lichamelijke klachten kan ze niet meer lang staan, waardoor ze moest stoppen met haar werk als kapster. Toch blijft ze zoeken naar wat wel kan. “Misschien rustig werk,” zegt ze. “Een paar dagen per week. Ik wil het proberen.”
Goed voor de buurt
Volgens Azam is Buurtkamer Vrederust niet alleen belangrijk voor haarzelf, maar voor veel mensen in de wijk. “Dit is goed voor de buurt,” zegt ze. Ze denkt aan oudere vrouwen die anders veel alleen thuis zitten. Aan bewoners die behoefte hebben aan een gesprek. Aan kinderen die hier kunnen spelen.
“Hier kun je gewoon binnenlopen,” zegt ze. “Theedrinken, praten, samen zijn.” En dat maakt volgens haar precies het verschil. “Hier zijn mensen aardig voor elkaar. Dat helpt echt.”