Jolanta komt rustig binnenlopen in Buurtkamer Vrederust. Ze pakt een kop koffie en schuift aan bij de anderen. “Hier voel ik mij veilig,” zegt ze. Voor Jolanta is dat misschien wel het belangrijkste woord. Veilig.
Ze komt uit Polen en woont inmiddels 22 jaar in Nederland. Familie heeft ze hier niet. In de loop der jaren werd haar wereld steeds kleiner. Door gezondheidsklachten kon ze minder werken en kwam ze vaker alleen thuis te zitten. “Ik had problemen met mijn armen en met angst,” vertelt ze. “En als je alleen bent, is dat moeilijk.”
Niet alleen thuis willen zijn
Via de gemeente hoorde Jolanta over Buurtkamer Vrederust. Ze kreeg het advies om eens te gaan kijken. “In het begin dacht ik: ik ga gewoon langs,” zegt ze. “Ik wilde iets doen, niet alleen thuis zitten.” Toen ze binnenkwam, merkte ze meteen dat het anders voelde dan andere plekken waar ze was geweest. “Je ziet lieve mensen,” zegt ze. “En je voelt dat ze naar je luisteren.” Sinds een paar maanden komt ze regelmatig naar de buurtkamer.
Een beetje Nederlands leren
De dagen in de buurtkamer zijn nooit precies hetzelfde. Soms helpt Jolanta mee met activiteiten voor kinderen. Soms zit ze met andere vrouwen aan tafel om te praten. “Ik leer ook een beetje beter Nederlands,” zegt ze lachend. “Elke keer iets.” Maar het belangrijkste is het contact met andere mensen.
“Je kunt hier altijd naartoe,” zegt ze. “Koffie drinken. Praten met vrouwen.” Ze kijkt ook graag naar de kinderen die hier spelen. “Kinderen geven energie,” zegt ze. “Ze praten, ze lachen, ze spelen. Dat vind ik leuk om te zien.”
‘Ik wilde iets doen, niet alleen thuis zitten.’
Niet meer alleen
Voordat ze de buurtkamer kende, voelde Jolanta zich vaak alleen. “Alleen zijn is moeilijk,” zegt ze. “Je kunt fietsen of wandelen, maar je mist mensen.” In de buurtkamer veranderde dat. “Hier heb ik contact,” zegt ze. “Ik weet dat ik hier kan komen. Er is altijd iemand.” Wat haar vooral bijbleef, was het eerste gesprek dat ze had met een medewerker van de buurtkamer. “Ik voelde meteen dat ze naar mij luisterde,” vertelt ze. “Je ziet het aan mensen als ze je begrijpen.” Dat gaf haar vertrouwen.
Kleine dingen die verschil maken
Soms zit het verschil in kleine momenten. Een gesprek. Een lach. Of een compliment. Jolanta moet lachen als ze vertelt over een opmerking die ze laatst kreeg. “Iemand zei: jij lijkt geen 57 jaar,” zegt ze. “Dat is mooi om te horen.” Het zijn kleine dingen, maar ze maken haar dag lichter. “Als je met mensen praat, voel je je beter,” zegt ze.
Een plek voor mensen zonder familie dichtbij
Voor Jolanta betekent de buurtkamer vooral dat ze ergens naartoe kan. “Ik heb hier geen familie,” zegt ze. “Maar hier heb ik mensen.” Ze denkt dat dat voor meer bewoners in de wijk geldt.
“Veel mensen zitten alleen thuis,” zegt ze. “Hier kunnen ze praten en lachen.”
Gewoon binnenlopen
Volgens Jolanta zit de kracht van de buurtkamer in iets heel eenvoudigs: je kunt er altijd binnenlopen. “Je weet dat er iemand is,” zegt ze. Dat geeft rust. “Als deze plek er niet zou zijn,” zegt ze, “dan zouden veel mensen weer alleen zijn.” En juist daarom blijft ze komen. Voor de koffie. Voor de gesprekken. En vooral voor het gevoel dat ze hier niet alleen is.