Ghazal kwam acht jaar geleden vanuit Iran naar Nederland, met twee jonge kinderen. Vanuit het azc kwam ze in Den Haag terecht, in een portiekflat vlak bij Buurtpunt Connect. Ze kende niemand en sprak de taal niet. “De eerste tijd kwam ik bijna niet buiten,” zegt ze. “Ik keek uit het raam naar beneden en dacht: waar ben ik? Hoe ga ik hier leven?” Als ze hierover vertelt, wordt ze even stil. “Dat was een heel moeilijke tijd.”
Voor het eerst naar binnen
Ze liep vaak langs Buurtpunt Connect. Ze zag vrouwen en kinderen binnen. Op een dag stapte ze naar binnen. Eerst om even te kijken. Later bleef ze terugkomen. “Mijn karakter is sociaal,” zegt ze. “Ik kan niet alleen thuis zitten.” In het begin luisterde ze vooral naar andere gesprekken. Ze probeerde te volgen wat anderen zeiden. Dat was niet makkelijk. Toch bleef ze komen.
Ik wil hier lesgeven
Ghazal is kunstenaar. In Iran gaf ze les in tekenen, schilderen en kalligrafie. Toen ze zag wat er mogelijk was, stelde ze zelf voor om les te geven bij Buurtpunt Connect. Ze begon met creatieve activiteiten voor kinderen en vrouwen. Stap voor stap raakte ze meer betrokken bij het ontmoetingscentrum. Nu is ze een bekend gezicht en helpt ze met van alles. Ghazal is heel blij met de hulp die ze kreeg. Ze leerde beter Nederlands en kreeg meer contact met anderen.
‘Hier kunnen ze samenkomen en praten. Hier is het veilig.’
Veilig en belangrijk voor vrouwen
Ze ziet ook wat het ontmoetingscentrum betekent voor andere vrouwen zoals zij. “Veel vrouwen zitten alleen thuis,” zegt ze. “Hier kunnen ze samenkomen en praten. Hier is het veilig.” Ghazal spreekt meerdere talen en maakt makkelijk contact. Daardoor bereikt ze ook andere vrouwen, onder andere vrouwen uit Iran. Ze nodigt hen uit om langs te komen en brengt mensen met elkaar in contact. “Iedereen moet hier kunnen komen,” zegt ze. “Als Buurtpunt Connect er niet zou zijn? Dan zitten veel vrouwen weer thuis.”