Over Elham en de Shalomkerk
Toen Elham drie jaar geleden in Nederland kwam, kende ze bijna niemand. Ze wilde graag Nederlands leren, mensen ontmoeten en iets doen voor anderen. Maar waar moest ze beginnen?
Via de voedselbank kwam ze voor het eerst bij Stek in Buurt-en-kerkhuis Shalom. In het begin was ze verlegen. Ze sprak weinig Nederlands en vond het spannend om iets te zeggen. Toch voelde de plek meteen vriendelijk en veilig. “Deze kerk is goed voor mij,” zegt ze. “Het is een echt thuis.”
Van bezoeker naar vrijwilliger
Toen haar school haar vroeg 800 uur vrijwilligerswerk te doen, dacht ze meteen aan de Buurt-en-Kerkhuis Shalom. Haar man ging mee om te vragen of ze hier mocht helpen. Dat gesprek veranderde alles. Elham kwam binnen als bezoeker. Ze ging weg als vrijwilliger.
Elke week staat ze nu klaar: op dinsdag voor taalles en koffie en thee, op woensdag voor de lunch en bij de voedselbank helpt ze wanneer het kan. Ze maakt koffie, helpt met de soep, ondersteunt bezoekers, en waar nodig legt ze uit, vertaalt ze of luistert ze. Ze doet het met plezier. “Ik kan niet thuisblijven,” zegt ze lachend. “Ik wil helpen.”
En ondertussen leert ze elke dag meer Nederlands; op school, online, maar vooral in de kerk, waar mensen geduldig met haar praten. “Hier praten mensen met mij. Dat helpt. Ik maak fouten, maar ik blijf oefenen.” Buurt-en-kerkhuis Shalom werd haar oefenplek voor taal én voor vertrouwen. Inmiddels heeft ze al meer dan 1000 uur vrijwilligerswerk gedaan.
‘Hier praten mensen met mij. Dat helpt. Ik maak fouten, maar ik blijf oefenen.’
Een plek die deuren opent
Door haar werk in de kerk is Elham gegroeid. In haar taal, in haar zelfvertrouwen en in haar plek in Nederland. Ze heeft nieuwe vriendinnen uit allerlei landen. Ze voelt zich gezien. En ze helpt anderen die het moeilijk hebben, net zoals anderen haar ooit hielpen.
“Als iemand iets niet begrijpt, help ik. Ik houd van mensen, van ouderen, van kinderen. Dat maakt mij blij.”
Ze ziet de plek als een oefenplek voor de toekomst. Als haar man zijn examen heeft gehaald, wil ze wit gaan werken. Stek is haar referentie, het bewijs dat ze kan werken, samenwerken en verantwoordelijkheid dragen. “Heleen zegt dat ik goed werk. Dat is belangrijk voor mij,” zegt ze trots.
Verandering in haar leven
Voor Elham is de grootste verandering dat ze weer meedoet. Ze zit niet meer alleen thuis. Ze is onderdeel van een team. Ze leert. Ze helpt. Ze lacht. Ze hoort erbij.
“Hier ben ik thuis,” zegt ze. “Hier oefen ik Nederlands. Hier heb ik vrienden. Hier kan ik iets betekenen.”
‘Als deze plek er niet was, zou ik opnieuw moeten zoeken. Maar nergens zou het hetzelfde zijn. Dit is mijn plek. Mijn team. Mijn huis.’